Jobshopper

Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

Ik heb het gehaald.

Nu even rusten en dan... werk zoeken!!

Nee hoor, van rustig uitbollen zal geen sprake zijn op mijn allerallerlaatste jobshop werkdag. Wim heeft mijn dag volledig volgepland: in de voormiddag wacht me een interactieve werksessie, op de middag een lunchmeeting met een ondernemer om ons verhaal af te toetsen en in de namiddag moet ik mijn document finaliseren.

De dag start met een brown paper oefening: een groot vel bruin papier wordt aan de wand gehangen en met post-its plakken we er allerlei kernwoorden op over generatie Y en werk. Die worden dan weer gestructureerd met kleurtjes en lijnen en grondig besproken door het ganse team. Met dit onhandig grote vel papier mag ik daarop naar een andere bureau wandelen en mijn inspiratiedocument aanvullen. En ik doe maar beter goed mijn best want op de middag wacht me een uitdaging...

Wim heeft een business lunch voor me geregeld. Op je bureau dingen bedenken is één ding, ze afstemmen op de realiteit van bedrijfsleiders is nog iets anders. Daarom mag ik mijn uiteenzetting deze middag eens testen op een rasechte businessman. Ja, ik word letterlijk voor de leeuwen gegooid. De leeuw is gelukkig vriendelijk en heet Johan. Hij leidt een bedrijf dat olijfolie verdeelt en ja, hij zit met enkele generatie Y-ers in zijn team die hij niet altijd even goed snapt. Hij luistert geduldig naar mijn verhaal, vraagt soms meer uitleg en geeft af en toe zijn mening. ‘Je zegt dat generatie Y graag transparantie wil, maar mijn werknemers vragen nooit zelf naar de cijfers van ons bedrijf.’ Tja. De presentatie gaat tamelijk goed tot ons eten opgediend wordt. Ik twijfel ik even hoe het nu praktisch verder moet: ‘Hoe gaat dat in business meetings?’ vraag ik. ‘Praat je gewoon verder met volle mond?’. Het antwoord is ja, dus tussen kleine hapjes wok door vertel ik Johan over beleving, over prikkels, over leerkansen. Wim en Liesbeth vullen gelukkig aan als ik mijn woorden niet vind en uiteindelijk krijg ik mijn verhaal verteld en geraakt mijn bord leeg. Hèhè, dit was wel interessant. Ook Johan beweert gelukkig er iets aan gehad te hebben en bedankt me met een lekkere fles olijfolie.

De namiddag gaat volledig op aan het afwerken van het document. En het zal maar beter goed zijn, want Wim wil er stukjes van gebruiken in hun nieuwsbrief die door duizenden mensen gelezen wordt. Oeioei... Dus aan alle werkgevers die mijn mening dit najaar in hun mailbox krijgen: reacties zijn welkom op laura [at] jobshopper [dot] be!

Een vast kantoor, dat is voorbijgestreefd en bovendien niet ecologisch. De gps leidt me deze maandagochtend dan ook naar bar d’office, een hippe coworkersplek aan de Hasselstse kaaien. We stallen onze laptops uit op de grote werktafel en loggen in op het plaatselijk netwerk. En het mag gezegd: het is hier fijn werken, alleszins beter dan bij mij thuis. Er is meer werkplek (geen kranten, ontbijtkommetjes en facturen die rond je heen slingeren), er staat een beker vol pennen die allemaal werken én er is geen afleiding van katten en televisie. Ideaal. Voor motivatiedipjes staat er zelfs een koelkast vol Magnums en potjes Ben & Jerry’s. Enkel de kamertemperatuur is beter aan mijn eigen keukentafel. Iets later wandelen Ilse en Liesbeth ook binnen en hijsen ze een halve bureaubezetting uit hun trolly. ‘Ja, flexwerken is leuk, maar je loopt wel een beetje gelijk ne kameel rond.’.

Bij een koffie krijg ik te horen wat er van me verwacht wordt. ‘Je mag al je ervaringen van dit jaar volledig op ons loslaten.’ Oké, dat klinkt goed. Momenteel is het drietal bezig met een advies-en begeleidingstraject voor een jong IT bedrijf dat wil groeien, maar niet goed weet hoe ze hun personeelsbeleid moeten invullen. En omdat hun toekomstige werknemers voornamelijk generatie Y-ers zullen zijn, mag ik een reflectie neerpennen over mijn soort: wat zoeken we in werk, hoe vallen we te verleiden en waar zijn we absoluut allergisch aan? Als dat geen kolfje naar mijn hand is... Al snel merk ik echter dat het niet zo simpel is om persoonlijke gefragmenteerde ervaringen of frustraties te vertalen in algemene adviezen. En hoe kan ik bedrijfsleiders overtuigen dat deze nieuwe werkhouding toch ook zeer rendabel en waardevol kan zijn? Moeilijk. Ik loop vast en stuur mijn eerste schrijfsels door naar Wim. En hij maakt het eerst alleen maar erger door ingewikkelde vragen te stellen. Wat vind ik bijvoorbeeld van de missie-visie-strategie piramide? Is die nog up-to-date? Oeioeioeioeioei, daar heb ik niet meteen een mening over. Dit is echt niet simpel, je hebt inlevingsvermogen nodig, je moet kunnen nadenken vanuit de positie van ondernemers en managers.

Tussendoor krijg ik wat uitleg over andere trajecten en word bijna duizelig van termen als assessment, business intelligence, renumeratie, matrixmodellen,.... Al die woorden apart kan ik nog wel aan, maar in één zin doen ze me tilt slaan, dan kan mijn brein niet volgen. Aaaaaaaaaaaaaahhhhh!!

Rond 18u zit de werkdag er eindelijk op. Ik zie sterretjes van het lange stilzitten en diepe nadenken. Ik denk niet meteen dat dit mijn droomjob zou kunnen zijn, dit valt me echt zwaar. Laten we het dus maar gewoon als een offer zien...

Het voelde echt wel intiem aan om 3 dagen lang in de voetsporen van een mama te mogen meelopen. Van de zorgen tot de zoete slaapliedjes, het was mooi om te zien...
En ja, ze zeggen het inderdaad toch niet voor niks: moeder zijn is een job op zich.

Actieve bestanddelen:
- Je bent afwisselend god, rechter, trooster, voeder, opvoeder en entertainer... En zeker time manager.
- Wassen, zorgen, voeden, opruimen, entertainen, ...
- Negeren, negeren en nog eens negeren. Daar ligt ook een verschil met een babysit. Als moeder heb je zelf veel te doen en beweeg je ook ‘naast’ je kinderen in plaats van alles ‘met’ hen te doen.
- Opruimen. Maar als er één ding is dat meevalt om op te ruimen dan is het speelgoed. Dat lijkt altijd heel onoverzichtelijk, maar in een mum van tijd is alles weer netjes.
- Op een of andere manier schakel je een versnelling hoger in je energieniveau.
- Je reflexen en slalomcapaciteiten gaan er enorm op vooruit. Terwijl ik me overal aan stootte, bewoog Nele zich behendig tussen al het speelgoed en ving ze snel als de tong van een kameleon vallende stoelen en bezems op.

Aangewezen voor:
- Geduldige zielen.
- Handige Henriettas. Wondjes verzorgen, gaatjes dichten, kettinkjes repareren, staartjes maken,... Het zijn maar enkele van de vele mommy skills. Een broekkous over wriemelende beentjes aantrekken was voor mij al een uitdaging. Maar in kindernageltjes lakken was ik dan weer uitzonderlijk goed. Je leert gelukkig heel snel.
- Onbaatzuchtige types. Je komt zelf nooit meer op de eerste plaats.

Bijwerkingen:
- Je kan het nooit uitzetten, it’s a lifetime commitment
- Je definitie van rust verschuift duidelijk. Roeland en Nele zaten met een vredig gezicht aan de ontbijttafel en leken al het vallende speelgoed en het roepen niet te horen, terwijl ik er al hoofdpijn van had gekregen.
- Chronische vermoeidheid en onbegrip voor kinderloze mensen die zeggen dat ze weinig geslapen hebben.
- Genieten van samen eten zit er niet altijd meer in, je bent als mama continu aan het reageren en anticiperen op ‘ik heb dorst!’ ‘ik wil van tafel’’

Zou het een antwoord kunnen zijn op al mijn levensvragen?
De moeders die ik erover sprak waren er zeer duidelijk over: kinderen krijgen maakt niet per sé moes van je carrièreambities. Je leert zeker wel beter relativeren en een zware werkdag valt sneller van je af als je je kind ziet lachen als je thuis komt. Maar naast mama blijf je ook nog altijd jezelf en heb je uitdagingen en eigen projecten nodig. Oef, dat is toch wel ergens een opluchting. Nog geen pampers voor mij dus. Maar ik ga zeker nog babysitten bij Janne en Flo!